Hoe de Erasmusschutter het gezin van Toine verwoestte

Op 28 september 2023 werd Rotterdam opgeschrikt door een schietpartij. Fouad L., bekend als de Erasmusschutter, doodde zijn buurvrouw Marlous (39) en haar dochter Romy (14) in hun woning. Later schoot hij ook docent en arts Jurgen Damen dood in het Erasmus MC. Marlous komt uit Bergen op Zoom en is de dochter van Toine Timmers. Nu 2,5 jaar later probeert Toine samen met zijn vrouw het leven voorzichtig weer op te pakken.

“Het staat in mijn hoofd getatoeëerd”, begint Toine. Het gesprek vindt plaats aan zijn keukentafel in zijn woning in Bergen op Zoom. Achter hem hangen foto’s van Marlous en Romy, beide met een plukje van hun haar. Als bekende van ZuidWest TV wil Toine eenmalig zijn verhaal doen.

Donderdag 28 september had Toine ’s middags een afspraak. “Ik zat net in mijn gesprek toen ik werd gebeld door iemand uit Rotterdam die dicht bij mij staat”, legt hij uit. Eigenlijk wilde Toine niet opnemen, maar toen hij direct daarna wéér werd gebeld, pakte hij op. “Diegene zei: ‘Ik heb heel slecht nieuws. Marlous is neergeschoten, en Romy ook’.”

Ik riep: ‘Mijn kinderen zijn neergeschoten in Rotterdam.’

Toine gaat verder: “Je wordt in een tunnel gezogen en daar kom je niet meer uit. Ik was volledig in paniek. Ik riep nog: ‘Mijn kinderen zijn neergeschoten in Rotterdam’.” Zo snel als Toine kan gaat hij naar huis en springt hij met zijn vrouw in de auto om naar Rotterdam te vertrekken. Terwijl ze de Lievevrouwestraat in Bergen op Zoom uit rijden krijgt hij een beklemmend gevoel. “’Marlous is er niet meer’, zei ik volledig in paniek. Het is heel raar, wat je dan voelt.”

Het volledige interview met Toine kan je hieronder bekijken. Onder de video gaat de tekst verder.

Net wanneer ze voorbij Steenbergen zijn, gaat de telefoon weer. Weer die bekende. “Hij zei: ‘Marlous is dood’.” Het uitspreken van die herinnering maakt Toine emotioneel. “Mijn vrouw riep nog dat ik mijn auto op de vluchtstrook moest zetten.” Dus dat deed hij. “Ik ben uit de auto gesprongen, heb in de berm gelegen, geschreeuwd. Bizar.”

Wat er zich nog meer afspeelde in Rotterdam op dat moment, wist hij toen nog niet.

Toine kreeg een rechercheur aan de telefoon. Ze moesten terug naar huis, want Rotterdam was helemaal afgesloten.

Dan krijgt Toine te horen dat ook zijn kleindochter Romy de schietpartij niet heeft overleefd. Hij valt even stil. “Wat je op dat moment voelt is niet te beschrijven.”

Toen werd het echt

De volgende dag komen twee rechercheurs uit Rotterdam langs bij Toine. “Ze zeiden tegen mij: ‘gecondoleerd’. Toen werd het dus echt.” Op maandag gaat Toine naar Rotterdam, naar het huis van Marlous en haar gezin.

Met twee grote bossen zonnebloemen wacht Toine op de hoek van straat op de rechercheurs, zij ondersteunden hem bij het bezoek. Een diepe zucht. De hoek om. Daar is het huis. “Het was bizar. Het was één bloemenzee.” Tientallen bloemen, tekeningen, briefjes en kaarsen stonden uitgestald in de voortuin. “Toen was ik echt even weg. Als je daar staat gaat er zoveel door je heen. Het gaat door merg en been.”

Marlous woonde tegenover het oude stadskantoor Historisch Delfshaven. Daar was ook slachtofferhulp aanwezig. Een vrouw achter de balie in dat gebouw heeft later tegen Toine gezegd: “Toen ik u binnen zag komen lopen zei ik, daar komt de derde dode van het gezin.”

Steun uit alle hoeken

Toine spreekt met lof over de rechercheurs die hem en zijn familie bij hebben gestaan. “Je mag ze altijd bellen en ze houden je op de hoogte. Ze regelen alles voor je.” Zo waren ze ook aanwezig bij het afscheid van Marlous en Romy in het mortuarium. “Ik heb heel veel aan ze gehad. Ze appen me soms nog. Slachtofferhulp idem dito.”

Steun kwam vanuit alle hoeken. De gemeente Rotterdam organiseerde een open condoleance waar honderden mensen op af zijn gekomen. Er is een gesprek geweest met oud-burgemeester Aboutaleb en Koning Willem-Alexander. Feyenoord stuurde een groot bloemstuk, hield een minuut stilde tijdens de wedstrijd tegen Go Ahead Eagles, speelde met rouwband en tijdens diezelfde wedstrijd klonk in de twaalfde minuut You’ll never walk alone en waren er grote spandoeken te zien. “Zo bijzonder. Daar heb je heel veel aan.”

Het afscheid van Romy en Marlous vond plaats in besloten kring. “Je leeft dan in een roes maar toch maak je het mee. Dit is wel het laatste moment.” Omdat Romy half Surinaams is wordt haar kist op Surinaamse wijze naar buiten gedragen. “Dat is zoiets moois”, aldus Toine. Onder begeleiding van een muziekband wordt Romy al dansend weggebracht. “Dat is zo krachtig en mooi.” Alsof haar leven weer even gevierd werd.

Rechtszaak

En toen kwam de rechtszaak. “Je hoort dan de details. Die wisten wij nog niet. Wij wisten alleen dat het de buurman was en dat Marlous aangiftes tegen hem had gedaan vanwege dierenmishandeling. Kom bij Marlous niet aan dieren, daar was ze gek op.” De herinnering van Marlous als dierenliefhebster doet Toine glimlachen. “Maar hij studeerde ook voor arts. Die connectie kan ik nog steeds niet leggen.”

De officier van Justitie heeft ze álles verteld. “Van minuut tot minuut. Dat was verschrikkelijk.”

Klein mannetje

Fouad L. gaf al snel toe wat hij had gedaan. Toch duurde de rechtszaak lang. Toine probeert woorden te vinden voor het moment waarop hij Fouad L. de rechtszaal binnen zag lopen. “Ik denk dat ik dat niet moet vertellen”, zegt hij. Hij omschrijft L. als een ‘klein mannetje’. “Dat zo’n mannetje zoveel leed veroorzaakt.”

Geef het verdriet maar een gezicht.

Toine maakte gebruik van zijn spreekrecht. “Geef het verdriet maar een gezicht”, zei hij. “Mijn kleindochter zal nooit meer verliefd worden. Je hebt mijn dochter en kleindochter op brute wijze vermoord. Door jouw daad is ook mijn leven verwoest.”

L. krijgt een levenslange celstraf opgelegd. Geen tbs, waar Toine en zijn familie wel op hadden gehoopt, maar ze nemen er genoegen mee. “Als hij maar vast blijft.” L. is tegen de uitspraak in beroep gegaan. De uitspraak op dat hoger beroep is pas eind 2026. “Dan zijn we drie jaar en drie maanden verder. Verschrikkelijk, want zo kan je het niet afsluiten.”

Tijd heelt wonden

Toine wordt nog steeds verteerd door verdriet. Wel probeert hij zijn leven – voor zover dat kan – weer op te pakken. Zijn lichaam liet hem een hele tijd in de steek en Toine vertelt dat hij zonder zijn vrouw Mieke niet meer op het punt zou zijn gekomen waar hij nu is. “Zij is er ongelofelijk voor mij geweest. Dag en nacht. Ze heeft zó voor mij klaargestaan, dat ze op een gegeven moment haar baan verloor. Het feit dat ik hier zit heb ik voor 95 procent aan haar te danken.”

Als ik in de spiegel kijk zie ik Romy.

De andere kinderen van Marlous houden zich staande. De tweelingzus van Romy heeft wel eens gezegd: “Als ik in de spiegel kijk zie ik Romy.” Toine: “Dat snijdt door je ziel.” Maar ze doen hun best. Studies zijn terug opgepakt en ze hebben bijbaantjes. “Maar ook zij hebben wonden die nooit meer dicht gaan. Ze zijn nog jong en moeten nog een heel leven zonder mama en zonder zusje. We houden ze in de gaten.”

Tijd heelt alle wonden. Tot op zekere hoogte ziet Toine dat ook zo. Hij merkt het. “Maar sommige wonden zijn littekens geworden en als je erop drukt dan doen ze zeer. En er zijn wonden die nooit meer dicht gaan.”

Naar omstandigheden gaat het nu goed met Toine. Maar zolang het hoger beroep van Fouad L. loopt, kan hij het nog niet afsluiten.