Bij café In het Hoefijzer is iedereen welkom: van dweilband tot jamsessie, als er maar plezier is

Voor de ZuidWest kroegentocht zijn we te gast bij café In het Hoefijzer in Woensdrecht. Daar vertellen Tamara en Tony het verhaal over hun kroeg. Tony beschouwt het niet meteen als een bruine kroeg. De glas en loodraampjes in de tapkast doen toch echt anders vermoeden. Zij vertellen over hoe je vanuit Nieuw-Zeeland voor de liefde op de Brabantse Wal terecht komt, en hoe je daar een eigen kroeg begint. Waar je dan ook nog eens, met enige regelmaat door je klanten bezongen wordt.

De rijke geschiedenis van In het Hoefijzer (sinds 1897) wordt overduidelijk als Tamara er een boek bij pakt. Hierin is te zien hoe er in het verleden in de achtertuin elke zondag een boerenmarkt plaatsvond. Toen stonden er nog vaste kraampjes voor dit doel. Zo konden er streekproducten en allerlei andere snuisterijen worden aangeboden door de plaatselijke bevolking. Inmiddels is er plaats gemaakt voor een groot terras. Zo is de kroeg zelf ook een stuk groter geworden dan de oorspronkelijke 36 vierkante meter.

“Het is niet echt een bruine kroeg hoor”, beweert Tony. Waarop zijn vriendin hem vrij direct lachend verbetert: “Ach, kijk nou zelf naar die tapkast, de piano en oude radio’s.” De pret van het duo is in hun ogen leesbaar.

De klanten dragen Tony op handen.

“Het is echt Tony zijn kroeg. De klanten dragen hem op handen”, vertelt Tamara verder. Ze helpt hem wel vaak in de kroeg geeft ze toe. Tony komt van oorsprong uit Nieuw-Zeeland. Hoe hij dan op de Brabantse Wal is beland? “Voor de liefde”, klinkt het resoluut uit zijn mond. Beiden hadden ze al wel ervaring in de horeca, hij aan de andere kant van de wereld en zij in de randstad. Hiervoor hadden ze ook nog een andere kroeg en sinds 2021 bestieren ze In het Hoefijzer.

Zo trots op DB De Natte Dweil.

Met een voetbalelftal, een dweilband en de plaatselijke bevolking als stamgasten hebben Tony en Tamara aan klandizie geen gebrek. “Op de dweilband, De Natte Dweil, zijn we zo trots. Ze repeteren hier. Een paar jaar geleden zijn ze hier begonnen. Een jongen moest zijn trompet toen nog uit de verpakking halen en het klonk nergens naar. Maar inmiddels hebben ze meer dan twintig nummers in hun repertoire”, vertelt Tamara.

De jeugd brengt veel leven in de bruine kroeg. Ze hebben er weinig last mee. “Het is heel simpel”, zegt Tony, “Ik ken al hun ouders dus als ze vervelend zijn bellen we die gewoon. Maar we hebben eenvoudig weg nooit problemen met ze.” Als Tamara laat horen en zien hoe de jonge gasten hun eigen gecomponeerde lied voor Tony ten gehore brengen, blijken de goede verstandhoudingen des temeer.

Jamsessies

Behalve die muziek zijn er met regelmaat jamsessies bij In het Hoefijzer. Iedereen die maar iets kan op een muziekinstrument is welkom om te spelen of te zingen.  Zo was er ooit een optreden van de band Gates Glidden op het terras. “Het plezier is dan het belangrijkst. In die band zaten notabene twee  tandartsen. De zingende tandarts komt uit deze omgeving. Die gaf alles tijdens hun jamsessie. De man zei zelf dat het misschien niet zo perfect is. Maar hij genoot er met volle teugen van”, vertellen de gastheer en -vrouw.

“We hebben nu veel mannen als stamgasten. Daar mogen echt wel wat vrouwen bij, die zien we niet zoveel”, vervolgt Tamara. Daarom organiseert zij binnenkort een echte Ladiesnight. “Dan mag zelfs Tony de kroeg niet in”, klinkt het gekscherend.

Ontspannen sfeer

Deze ontspannen sfeer lijkt tekenend voor het café. Misschien komt het wel door de relaxte Nieuw-Zeelandse achtergrond van Tony. De ruwere kant is terug te zien in de ladders boven de toog die de koperen lampen vasthouden.

In de zomer is er ook veel bezoek van fietsers en wandelaars. “We zitten hier per slot van rekening op de Brabantse Wal”, lacht Tony. Achter het café laat hij het enorme terras zien waar ooit de boerenmarkten plaats vonden. Daar zijn nu de passanten en muzikanten voor in de plaats gekomen.

Spaarzame vrije uurtjes

Zelf gaan Tony en Tamara niet heel veel op stap. Ze krijgen zelf veel positieve energie van hun klanten. Maar de uren die in het café gaan zitten eisen ook hun tol. Dus als de klanten naar de omliggende steden trekken omdat daar wat te doen is, pakken de geliefden hun rust. Aan de oneindige pretogen van Tony en de humor van Tamara lijkt af te lezen dat de energie van de klanten de boventoon voert.