Bij Café Jagersrust is er ruimte voor mens en dier, een lach en een traan

Op een kruispunt annex rotonde staat Café Jagersrust in Schijf. In november van dit jaar bevindt de bruine kroeg zich daar al 200 jaar. De exacte datum weten de eigenaren, Marion en Carolien van Dijk, nog niet precies. Het gesprek gaat over een ongewenste danseres op het terras, de liefde voor honden en katten, maar ook over mensen en hun laatste wensen. Over het leven. Zo vliegen de anekdotes al snel om je oren.

Bij binnenkomst van Café Jagersrust waan je je bijna in een Jordanese kroeg, in tegenstelling tot wat de buitenkant doet vermoeden. Bruiner wordt een café niet, zou je denken. Klassiek tapijt als tafelkleden, donkerhouten lambrisering, foto’s uit het verleden aan de wand en gekleurd licht uit de koelingen achter de toog. “Ik had al gelezen over de kroegentocht van ZuidWest Update. Ik dacht: die zullen hier ook nog wel langskomen”, klinkt het hartelijk uit de mond van Marion.

Mensen op doorreis

“Hier komen gasten van allerlei komaf. Ze komen tegenwoordig met grote rugzakken en zijn te voet of op de fiets op doorreis. Ze komen dan uit Amsterdam of zelfs uit Engeland”, vertelt Carolien, waarbij de kleurrijke barkeepster zich af lijkt te vragen waarom mensen met van die grote rugzakken rondtrekken. Behalve doorreizigers is het ook weleens voorgekomen dat iemand Jagersrust koos voor de laatste reis.

Een lach en een traan

Jaren geleden kreeg Carolien ineens een telefoontje van een uitvaartondernemer. Wat bleek: een klant die was overleden had de wens om hier zijn uitvaart te hebben, met bier en bitterballen. “Ik was echt even stil toen ik die vraag kreeg”, zegt Carolien. “En toen stond de kist hier in de kroeg. Dat was indrukwekkend. Het werd echt een uitvaart met een lach en een traan. Ik ben blij dat we het geregeld hebben. Het is het laatste wat je voor iemand kunt doen.”

Een ongewenste danseres

Er komen ook mensen uit de omgeving van Schijf hun drankje nuttigen. Ook weten grote groepen wielrenners en motorrijders in de zomer vaak het terras te vinden. Of dat weleens problemen oplevert? “Nee, zij is de baas hier”, knikt moeder Marion veelbetekenend naar haar dochter.
“Zo was er ooit een vriendengroep die ineens een danseres meebracht. Het was een stripteasedanseres op ons terras. Dat kon eigenlijk echt niet”, vertelt Carolien, terwijl er een glimlach op haar gezicht verschijnt.

Honden en katten

Carolien heeft een grote liefde voor katten en honden. “In de zomer zitten er soms meer honden op het terras dan mensen. Die krijgen hier vaak nog eerder wat te eten en te drinken dan de mensen”, vertelt Marion. Er zit zelfs een hond tussen die pas stopt met blaffen als hij Carolien even heeft gezien, verzekeren de vrouwen ons.

Het scheel eraf drinken.

Zij stellen hun kroeg ook ter beschikking voor bijvoorbeeld vrijgezellenfeesten. “Ook al is ons café daar minder geschikt voor dan de Coop van Ronnie Gommers . Het is nu eenmaal kleiner hier”, zegt Carolien. Het geeft een idee hoe de kroegeigenaren in deze serie elkaar als collega’s zien.

“Als het echt nodig is, bouwen we buiten een tent op. “Bij een geboorte komen ze hier het scheel eraf drinken”, klinkt het in plaatselijk dialect.

Was altijd al een droom, maar je werkt je kapot.

Carolien heeft de kroeg overgenomen van de vorige eigenaren, Jos en Jose Mertens. “Ik werd van kleins af aan meegenomen naar Jagersrust door mijn ouders. Het was altijd mijn droom om een horecazaak te hebben. Toen Jose stervende was, vroeg ze mij om Jagersrust voort te zetten. De keuze was snel gemaakt”, vertelt Carolien.

Kordaat verhaalt ze verder dat het niet altijd makkelijk is, bijvoorbeeld door de grote investeringen die ze moet doen vanwege allerlei wetgeving. “En je werkt je kapot, zeker in de zomer”, verzekert Carolien.

Personeel is niet makkelijk te krijgen voor dit werk, volgens moeder en dochter. Maar in de zomer hebben ze altijd hulp van een hardwerkende, betrouwbare kracht.

Klassieke gastvrijheid

Als we ons richting de uitgang verplaatsen langs de toog met koperen tapinstallatie, zijn we al geaccepteerd door de stamgasten. Dat blijkt als ze grappen beginnen te maken. Ze gooien hun namen door elkaar en vertellen over familiebanden met Carolien en Marion die er niet zijn. Carolien tuit haar lippen en schudt vertrouwelijk nee: het teken dat we in de maling worden genomen.

Zo eindigt het bezoek aan Café Jagersrust, met een lach. De kroeg die in het verre verleden een combinatie was met een schoenmakerij. Maar nog steeds met klassieke gastvrijheid en een warme uitstraling.