Carola is een vast gezicht in het straatbeeld van Moerdijk: ‘Vroeger zaten we tot ’s avonds laat buiten’
Carola woont inmiddels al ruim 35 jaar in Moerdijk. (Foto: ZuidWest Update)
Sinds 11 november 2025 staan het dorp Moerdijk en haar 1100 inwoners vol in de spotlight. Die dag sprak bijna de volledige gemeenteraad uit dat het dorp vanwege de grote energie-infrastructuuropgave geen toekomst heeft. Hoewel er nog geen besluit is, wordt er veel gesproken over de Moerdijkers, maar wie zijn ze eigenlijk? ZuidWest Update gaat de komende tijd langs bij deze inwoners. Een van hen is Carola de Visser.
Toen ze een jaar of 22 was kwam Carola in Moerdijk wonen. Zelf komt ze uit Zevenbergen, maar haar man was een echte Moerdijker. “Hij wilde niet weg uit Moerdijk, dus zodoende ben ik hier naartoe gekomen”, begint ze te vertellen. Samen met hem heeft ze twee kinderen en inmiddels ook twee kleinkinderen. Via haar man rolde Carola het sociale leven van het dorp in. “Hij was echt een grote vrijwilligersman die heel veel deed.”
Hij was een grote vrijwilligersman die heel veel deed.
En nog altijd is Carola actief voor het dorp. “Ik doe best wel veel op het dorp, onder andere de post rondbrengen”, vertelt ze. Maar het lijstje is langer. “Ik ben vrijwilligster bij de Ankerkuil en de EHBO en ik doe ook af en toe een rondje buurtpreventie. Al met al zijn mijn dagen goed gevuld.”
Toen haar kinderen nog klein waren, zat Carola ook in de ouderraad van de school. “Dan ga je in het activiteitencomité, dat heb ik ook nog bij TPO gedaan.” Voor al die inzet heeft ze vorig jaar zelfs een Koninklijke onderscheiding ontvangen.
Vast gezicht
Bij de Ankerkuil is de dinsdagavond haar vaste avond. “Dan is het biljarten en voorzie ik de mannen van een kopje koffie, flesje bier of glaasje fris.” Ook voor de toneelvereniging zet ze iets te drinken klaar. “Dat zijn best intensieve avonden.” Door haar man heeft Carola een groot vrijwilligershart gekregen. Dat heeft ze ook weer doorgegeven aan haar kinderen. Haar zoon is actief bij de dorpstafel en haar dochter, die niet meer in Moerdijk woont, in de ouderraad van de kinderopvang.
Het dorp is voor Carola een grote steun. Vorig jaar overleed haar man en dat was een moeilijke periode. “Dan ga je toch je rondje post weer doen en dan is het een praatje, een bakje koffie, een schouderklopje of een ijsje. Soms was ik wel twee uur extra kwijt en dat was niet omdat ik zoveel post had.” Zulke dingen hebben Carola door die periode heen geholpen.
Soms was ik twee uur extra kwijt, maar niet omdat ik veel post had.
Doordat ze de post loopt kent ze iedereen en iedereen kent Carola. Dat maakt haar een vast gezicht in het dorp. Tijdens corona mocht Carola buiten de post bezorgen en maakte ze bij veel inwoners een praatje. “Dat mensen daar een fijnere dag door hebben doet me goed. Daar word ik ook blij van.”
Terug naar de oude tijd
Carola woont inmiddels 35 jaar in Moerdijk en in die tijd is het echt haar thuis geworden. Met haar kinderen kwam ze regelmatig bij de Appelzak en het strandje. “Ik heb ook oppaskinderen gehad en toen hebben we een keer op het strandje zitten picknicken, gewoon geweldig.”
Maar ze denkt ook met een goed gevoel terug aan de opening van de nieuwe Ankerkuil. “Dat was een drukke dag, maar hartstikke leuk.” Ook de dorpsdagen zijn iets moois volgens Carola. “Als je dan ziet dat heel de Ankerkuil vol zit, dan doe je toch wel iets goed.”
Als heel de Ankerkuil vol zit, doe je toch wel iets goed.
Toch is het dorp wel veranderd en doordat ze al meer dan twintig jaar de post loopt, heeft Carola daar goed zicht op. Zo komen er meer mensen van buitenaf die minder actief zijn voor het dorp. “Vroeger zaten we ’s avonds wel eens tot laat buiten en dan kwam de een met een drankje, de ander met een hapje.” Daarnaast waren er grote feesten waarbij de straten versierd werden. “Dat saamhorige met elkaar was geweldig.” Carola zou het graag nog eens zien gebeuren in het dorp.
Haar kleinkinderen probeert ze ook dingen van het dorp mee te geven. Bijvoorbeeld carnaval, waar ze meegaan naar de Ankerkuil. “Ik neem ze mee naar de speeltuin in het dorpshart, een rondje lopen door het bos of een ijsje eten bij de frietboer. Heel simpel, maar wel leuk.”
Positief richting de toekomst
Hoewel de toekomst nog onzeker is, gaat Carola niet bij de pakken neerzitten. “We proberen er een positieve draai aan te geven en toch maar verder te gaan.” Zo heeft Carola bijvoorbeeld een nieuwe vloer laten leggen. Maar met het overlijden van haar man was het anders. Samen met haar kinderen heeft ze besloten hem niet te begraven in het dorp, maar voor een crematie te kiezen. “Ik ben er vanuit overtuigd dat hij het goed vindt. We gaan zijn as nog niet uitstrooien, want dan kan je het niet meer meenemen.”
Ik ben niet de eerste die weggaat, maar ook niet de laatste.
Ondanks alles hoopt Carola dat ze nog lang in haar geliefde dorp kan wonen. “Soms denk ik: ja het blijft nog wel, maar ik denk ook wel eens: nee, het komt wel heel dichtbij.” Daarbij zou ze graag de leefbaarheid samen met de rest van het dorp zo lang mogelijk in stand willen houden. En als het doek toch valt? “Ik zeg altijd: ‘Ik ben niet de eerste die weggaat, maar ook niet de laatste’”, sluit ze af.