Dorp Moerdijk is als een warm bad voor Bianca: ‘Het is hier gemoedelijk en gezellig’

Sinds 11 november 2025 staan het dorp Moerdijk en haar 1100 inwoners vol in de spotlight. Die dag sprak bijna de volledige gemeenteraad uit dat het dorp vanwege de grote energie-infrastructuuropgave geen toekomst heeft. Hoewel er nog geen besluit is, wordt er veel gesproken over de Moerdijkers, maar wie zijn ze eigenlijk? ZuidWest Update gaat de komende tijd langs bij deze inwoners. Een van hen is Bianca Lankhuijzen.

Samen met haar man en zoontje woont Bianca al haar hele leven in het dorp. Vanuit haar woning kijkt ze nog altijd uit op haar ouderlijk huis en bijna op haar eerste woning. “Als ik hier het dorp binnen kom rijden, kom ik thuis. Hier voel ik me veilig en prettig”, begint Bianca haar verhaal. Dat komt mede doordat ze veel mensen kent. “Het is hier gemoedelijk en gezellig. Iedereen weet iets over elkaar. Dat is soms negatief en soms ook positief.”

Mooie herinneringen

In het dorp zijn veel plekken waar ze mooie herinneringen aan heeft. Zoals de elektriciteitskast tegenover haar woning. “Vroeger noemden we dat de witte kast, maar hij is nu niet meer wit. Daar spraken we altijd af met vriendjes en vriendinnetjes en deden we veel spelletjes.” Naar mate ze ouder werd verplaatste die plek naar de gymzaal bij de school. Vanuit daar werden plannen gesmeed om op stap te gaan.

Daar spraken we altijd af en deden we veel spelletjes

Bij haar zoontje herkent Bianca dingen vanuit haar eigen jeugd. Al ligt het verzamelpunt ondertussen in het nieuwe dorpshart. “Daar voetballen ze met z’n allen.” Bij die plek is ook de speeltuin die voor Bianca veel waarde heeft. Haar dochter was gehandicapt en kon vanwege haar rolstoel geen gebruik maken van de speeltuin.

Door middel van crowdfunding is er geld bij elkaar gehaald voor aangepaste speeltoestellen. “In no time werden er een bingo en een sponsorloop georganiseerd. Binnen drie maanden hadden we 30 duizend euro bij elkaar.” Daarvan zijn een muziekbol, voelborden en een rolstoelcarrousel gerealiseerd. “Daar heeft ze veel plezier van gehad.” Vorig jaar is Bianca’s dochter overleden en nu hoopt ze dat in de toekomst andere kinderen met een beperking kunnen genieten van de speciale toestellen.

Hartverwarmend

Behulpzaamheid typeert Moerdijk volgens Bianca. “Hier hebben we nog iets voor elkaar over.” Dat komt ook terug in het verenigingsleven. “Het verenigingsleven is echt heel warm en het leeft enorm. Er is niet veel, maar wat er is, dat is goed.” Zelf is Bianca actief bij de voetbal- en de tennisclub waar ze regelmatig met vrienden een balletje slaat. Moerdijk laat zich volgens haar dan ook het beste omschrijven als hartverwarmend. “Het is echt een warm dorp.”

Er is niet veel, maar wat er is, dat is goed

Dat uit zich bijvoorbeeld ook in het Jan van Gilstoernooi dat elk jaar op Hemelvaartsdag wordt georganiseerd. “Van heinde en verre komen daar teams op af. Dat is echt iets groots hier.” Maar ook met carnaval heeft Moerdijk, of Spieringkruiersdurp zoals het dan heet, haar tradities. Gelijknamig met de carnavalsnaam wordt dan een Spiering gegeten.

Bianca heeft het dorp wel zien veranderen. “We hebben nu veel last van sluipverkeer en dat komt doordat de industrie dichterbij komt.” Van de industrie zelf heeft ze maar weinig last. Daarnaast zijn er meer mensen van buitenaf in het dorp komen wonen. “Mensen van boven de brug zoals we die noemen. Sommigen doen echt hun best om zich ertussen te mengen, maar anderen hebben meer moeite met het dorpsgevoel.”

Alles op z’n kop

Rondom Powerport lijken Moerdijkers vaak nuchter. “Zo zie ik het niet.” Het wordt ook wel eens omschreven alsof inwoners zich erbij neerleggen. “Maar nee, we zijn echt strijdbaar, maar wel op een normale manier. Het komt niet uit de lucht vallen, want het speelt al heel lang”, legt ze uit.

Al toen haar ouders in 1969 in Moerdijk kwamen wonen was er al sprake dat het dorp niet lang zou bestaan. “Daarom denk je ook wel vaak ‘het zal wel loslopen’. Als iemand dan zegt we gaan het toch doen, is dat wel heftig.”

Als iemand dan zegt we gaan het toch doen, is dat wel heftig

Sinds 11 november 2025 gaat het bijna nergens anders meer over. Zowel in het dorp als daarbuiten. “Dat is soms wel vervelend.” Graag zou Bianca het ook eens over iets anders hebben. Al is het nu, een paar maanden later, al wel wat rustiger.

Leef per dag

Toch doet het mentaal wel wat met haar. “Mijn man en ik hebben twaalf jaar stil gestaan door de zorg voor onze dochter en daarna mijn ouders. Het klinkt heel vervelend omdat ze is overleden, maar ik kwam eindelijk in rustiger vaarwater. Ik kreeg de tijd om het allemaal te verwerken en het leven verder invulling te geven. Dan krijg je dit weer boven je hoofd.”

Mijn dochter heeft mij geleerd om nooit verder te kijken dan een dag

Naar de toekomst kijken doet Bianca niet zoveel. “Mijn dochter heeft mij geleerd om nooit verder te kijken dan een dag. Er kan altijd iets op je pad komen dus kijk niet te ver vooruit”, geeft ze aan. Toch houdt Bianca ergens hoop dat alles van tafel wordt geveegd. “Dat het allemaal een slechte droom is.” Mocht het toch de slechte kant opvallen, dan hoopt Bianca nog zo lang mogelijk te genieten van en in het dorp. “Dan gaan we er nog een aantal leuke jaren van maken”, sluit ze af.