Een muziekcafé met hippiementaliteit: café De Klomp in Etten-Leur

“Daar moet je zeker langs met de ZuidWest Update kroegentocht”, werd vanuit verschillende kanten gezegd. Met opmerkingen als “Bij Café de Klomp kijk je je ogen uit” en “Jac is een icoon”. Een gesprek met Jac van Dongen en zijn vriendin Ellis Snel, de uitbaters van De Klomp. “Hier gedijt iedereen met elkaar, van advocaat tot student en zwerver”, aldus Jac en Ellis. Beiden hechten ze aan vrijheid maar een muziekcomputer komt er echt niet in.

Nog voordat je binnenstapt valt de koperen tegel voor deur al op. Met de tekst: ‘Waard: Jac van Dongen.’ Eenmaal binnen kijk je naar een indrukwekkend plafond van klompen.  Om maar te zwijgen van de eenden in het urinoir met daarboven eigen tegeltjes van klanten.

1982

In 1982 begon Jac hier met zijn carrière als waard zoals hij zichzelf bestempelt. “Toen was het hier zo doods. Ik zat in die tijd weleens voor me uit te kijken en te denken hoe het verder moest”, vertelt Jac. Waarna hij een van zijn lijfspreuken liet gelden: “Als er niks gebeurt, dan laat ik wat gebeuren.”

’s Werelds langste polonaise

Het was in die jaren tachtig dat hij begon met het organiseren van de langste polonaise en het jaar daarop de grootste stoelendans. “Dat werk doe je natuurlijk niet alleen. Samenwerking met collega’s zoals van café het Witte Paard en Marktzicht en zelfs de klanten is heel belangrijk”, benadrukt Jac. Met de organisatie van dit soort evenementen heeft Jac nu geen bemoeienis meer.

Hij was toen al een groot liefhebber van muziek van Janis Joplin en Jimi Hendrix. Klinkende namen als Wally Tax en Armand kon hij in die vroege jaren tot zijn vrienden rekenen. Inmiddels zijn Jac en zijn vriendin naar schatting zo’n 3400 liveoptredens verder. Want elke zaterdag en zondag is er live muziek.

Muziek draaien op gevoel

Ellis en Jac hebben de juiste combinatie gevonden om samen te werken. Jac voelt zich het meest op zijn gemak in het hoekje van de toog. Onder twee platenhoezen van Woodstock draait hij daar de ene CD na de andere. “Dat doe ik op gevoel en dat gevoel is meestal juist. Dus mensen hoeven geen mobieltje onder mijn neus te duwen met een verzoeknummertje erop”, vertelt hij. En een muziekcomputer komt er niet in, is zijn stelling.

Ellis loopt tussen het publiek en luistert van achter de tap naar hun verhalen. Ze voelt dan ook goed aan wat er leeft. Verder regelt ze de liveoptredens. “Althans regelen, het café is inmiddels zo bekend dat de bandjes zichzelf aanmelden. Zelfs vanuit Amerika weten ze ons te vinden”, meent Ellis.

Een allerlaatste optreden en zo verliefd als de eerste keer

Zo was er ooit een muzikant die niet lang meer te leven had. “Hij wilde nog een laatste keer spelen, maar dan wel hier in De Klomp”, vertelt ze verder. Tijdens zijn laatste optreden was ook zijn vrouw aanwezig. “Op dat moment keek zij naar hem alsof ze nog maar net verliefd waren geworden. Dat was zo mooi”, vult Jac aan.

Jac staat op en begint een rondleiding terwijl het gesprek verder gaat. “Kijk hier hangen foto’s van stamgasten die zijn overleden”, wijzend op de nis achter de kassa. Vervolgens lopen we richting het toilet. Daar laat de waard een wand vol tegeltjes met spreuken zien.

“Dat is een van de acties die we houden ten behoeven van goede doelen. Voor twintig euro kan een klant hier een tegeltje kopen met een eigen spreuk erop”, vertelt Jac. Met zulke acties hebben ze al drie scholen en een ziekenhuis in India kunnen bouwen.

“O ja, die eenden dat hebben de klanten zelf verzonnen. Om te kijken wie ze omver kan piesen. Die heeft de hardste straal”, voegt Jac toe.

Hier kan ik mezelf zijn.

Ellis en Jac beschouwen het als een groot compliment als ze met enige regelmaat van een klant te horen krijgen: “Hier kan ik mezelf zijn.” Onder hun klantenkring bevinden zich dan ook veel muzikanten en kunstenaars.

Jac: “Goed zorgen voor je medemens en vrijheid zijn zaken die ik heel belangrijk vind.” De kroeg ademt daarmee hippieachtige mentaliteit. Vanonder zijn lange sluike haar beaamt Jac dat hij zich in die gedachte wel kan vinden.

Een echte kastelein heeft ziel en bezieling

“We willen hier ook geen mainstream zijn waar een interieurbouwer de boel even ingericht heeft”, vervolgt het duo hun verhaal. “De Klomp is in de loop der jaren zo gegroeid. Een echte kastelein heeft ziel en bezieling. Dat maakt je kroeg, want anders is het ook maar een gebouw”, aldus Jac.”

Klanten laat je niet in de steek.

“Op het moment dat we dreigen onze eigen identiteit te verliezen. Dat is het moment dat we ermee stoppen. En wie gaat er anders voor onze klanten zorgen, waar ook veel alleenstaande mensen tussen zitten. Die laat je niet in de steek, of het moet door fysieke of andere omstandigheden echt niet meer kunnen”, besluiten de waard en zijn vriendin.