Ricardo uit Oud Gastel loopt voor het eerst de Roparun: ‘Voor mijn vader en alle mensen met kanker’

Dit weekend start de Roparun weer. Een slinger aan deelnemers loopt dan maar liefst 500 kilometer: helemaal van Parijs naar Rotterdam. Eén van die deelnemers is Ricardo Groenenberg (37) uit Oud Gastel. Hij loopt dit jaar voor het eerst de Roparun. “Vorig jaar ben ik in oktober mijn vader verloren aan kanker, daarom doe ik nu mee”, vertelt Ricardo.

Zo’n grote afstand lopen is voor Ricardo helemaal nieuw. “Ik heb vorig jaar met de Vlietloop in Oud Gastel meegedaan. Dit was de eerste keer dat ik 21 kilometer aan één stuk gelopen heb”, vertelt hij. Hij heeft ook nog nooit een marathon gelopen. “Wel wedstrijden, maar dan vooral kleinere afstanden.”

Familiehuis

Ricardo weet als geen ander de impact die de Roparun heeft. “Toen mijn vader ziek was moesten we heel vaak naar het Erasmus Ziekenhuis in Rotterdam. Wij hebben toen twee weken gebruik gemaakt van het familiehuis Daniel Den Hoed.” Dit familiehuis werkt als een tweede thuis voor familieleden van kankerpatiënten. Zo kunnen zij altijd dichtbij hun dierbare zijn.

Je kan daar erkenning in elkaar vinden.

De ouders van Ricardo woonden in Goes. “Mijn moeder heeft wel een rijbewijs, maar ze houdt niet van autorijden.” Ze nam dus altijd het openbaar vervoer wanneer ze naar het ziekenhuis moest. “Toen hebben we ervoor gezorgd dat ze in dat familiehuis terechtkon.” Dit heeft de familie heel erg geholpen. “Je kan daar gewoon de dagelijkse dingetjes doen. Je kan er ook voor kiezen om met de andere bewoners te eten. Dat is wel iets bijzonders, dan kan je erkenning in elkaar vinden.”

Het familiehuis Daniel Den Hoed krijgt vaak financiële steun van de Roparun. De afgelopen drie jaar heeft het huis wel 300 duizend euro gekregen door de opbrengsten van de Roparun. De opbrengsten van de allereerste Roparun gingen zelfs naar de toenmalige Daniel Den Hoed kliniek. De Roparun heeft dus veel betekend voor Ricardo en zijn familie.

Allemansvriend

Ricardo praat erg lovend over zijn vader. Hij was naar zijn woorden een ‘allemansvriend’. Hij was iemand die altijd klaarstond voor zijn kinderen én kleinkinderen. “Hij was eigenlijk een hele grote knuffelbeer. En hij heeft tot het laatst gestreden om bij ons te blijven”, vertelt Ricardo. Daarom loopt hij nu ook mee met de Roparun. “Ik loop voor mijn vader en voor alle mensen met kanker, dat geeft kracht.”

Hij was achteraf altijd trots.

Volgens Ricardo had zijn vader hem voor gek verklaard als hij wist dat hij mee zou doen aan de Roparun. “Ik heb al een paar keer aan een triatlon meegedaan. Dan stond hij aan de kant heel hard de schreeuwen dat ik wel gek leek”, lacht Ricardo. “Maar achteraf was hij dan toch weer heel trots op mij.” Zijn vader is niet de enige die trots is. “Ik ben zeker ook trots op mezelf.”

Gastel Vlamt

De groep waar Ricardo de Roparun mee gaat lopen heet Gastel Vlamt. Het is een hele nieuwe groep. “We zijn ontstaan in augustus. De laatste dag van de dorpsspelen zijn we samen gekomen en een beetje gaan navragen wie het leuk lijkt om mee te lopen.” In januari hebben ze een informatieavond gehouden over de Roparun. “Zo is de groep ontstaan. De meeste mensen komen uit Oud Gastel, ook een paar uit Oudenbosch lopen mee.”

Ze zijn met ongeveer dertig man. “Sommige kenden elkaar al wel en sommigen kenden elkaar nog helemaal niet. Maar we zijn nu wel één grote eenheid geworden.” Ze zijn al maanden aan het trainen. “We hebben met alle lopers om de zondag trainingen gehad. En zelf heb ik natuurlijk ook apart getraind.”

Spanning

Ricardo heeft al wel wat gezonde spanning. Maar het lijkt hem heel bijzonder om straks met zijn allen in Frankrijk aan de start te staan. “Het is heel moeilijk om te zeggen hoe we er doorheen gaan komen, want het is voor de meeste van ons de eerste keer.”

Hij denkt wel dat het support van alle Nederlanders gaat helpen. “Volgens mij is er op bijna alle plekken waar we doorheen lopen in Nederland wel wat georganiseerd. Dan geeft ook wel steun.” Ook de temperaturen dreigen flink hoog te worden. “Het zwaarste is toch wel het fysieke en het slapen. Zeker met de temperaturen die ze afgeven. Maar we trekken elkaar er wel doorheen.”

We trekken elkaar erdoorheen.

De kinderen van Ricardo vinden het ook spannend. “De oudste vindt het erg spannend, zeker met alle berichten over mensen die onwel raken tijdens marathons.” De jongste krijgt er niet veel van mee. “Ze weet wel dat ik ga lopen, dat snapt ze allemaal.”

In Oud Gastel krijgt de groep een groot onthaal. “We proberen daar wel een uur te blijven hangen. Dan gaan we er echt een feestje van maken met vrienden en familie voor we weer verder moeten.” Bij zijn familie overheerst de trots. “Ze zijn supertrots, het is echt iets wat bij mij past”, sluit Ricardo af.