’t Cafeetje in Dinteloord, een bruine kroeg met luisterend oor en platte humor

Je zou er zo voorbij kunnen lopen, doordat de gevel niet echt opvalt. Het zou een gemiste kans zijn op een warm onthaal door Sandy en Jaco de Jager. Zij zijn de eigenaren van ’t Cafeetje in Dinteloord. Ze vertellen over hun bruine kroeg die is ontstaan tijdens de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog. In de ZuidWest Update kroegentocht is dit café dan ook  een jonkie. Maar daarom niet minder bruin met een luisterend oor, platte humor en een zingende barkeepster.

Als we Sandy bellen is er een behoorlijk geroezemoes op de achtergrond te horen. “Carnaval is hier al wel voorbij hoor”, verzekert ze ons, “Maar het is meteen weer druk.” Het blijkt dat plaatselijke horecacollega’s te gast zijn.

Aan de gevel prijken nog enkele carnavalsfiguren van de voorgaande dagen. De rest van het jaar zijn het de rode kozijnen, een uithangbord en klassieke bierlamp die verraden dat je hier iets kunt drinken en terecht kunt voor een borrelhapje.

 Pubquiz en muziekavonden

“We hebben ’t Cafeetje nu 29 jaar”, vangt Jaco aan, als hij gezellig naast ons aan de toog schuift. “In de beginjaren liep het publiek hier zo naar binnen. Nu moet je klanten echt aantrekken.” Daarvoor organiseren de eigenaren bijvoorbeeld met regelmaat een pubquiz of muziekavond. Er is in ’t Cafeetje een vaste klantenkring die bestaat uit mensen uit Dinteloord zelf maar ook van een aangrenzende dorpen mogen ze regelmatig mensen ontvangen.

Een luisterend oor en platte humor

Sandy verwacht deze middag de wat oudere garde die de carnaval hebben overgeslagen. Ze twijfelde dan ook even of ze tijd had om een interview te geven. “Hier weet je nooit helemaal wat je kunt verwachten. Wel is het zo als het op vrijdag druk is kun je op een rustige zaterdag rekenen”, vult ze aan vanachter de tap. De club die vanmiddag komt, zal vooral praten over politiek, verloedering en alle beslommeringen die hen bezighouden. “Als barkeeper moet je ook vooral in staat zijn om te luisteren”, vinden de echtgenoten.

“Zo is er ook een clubje stamgasten die nog ouderwetse platte humor hebben”, zegt Jaco, “Misschien kan het niet helemaal meer in deze tijd, maar dan gaat het toch vaak over seks”, terwijl er een ondeugende glimlach op zijn gezicht verschijnt.

Eigen dartcompetitie

In de kroeg bekruipt je een huiskamergevoel, onder andere door de aangename kleine ruimte. Die is gevuld met tafels van grote donkergekleurde wijnvaten. Daar staan tegen de wand ook twee elektronische dartborden. “We bieden hier plaats aan zo’n 60 darters. Het gaat dan om softtip darten. We hebben inmiddels zelfs onze eigen competitie”, vertelt Jaco.

De klanten geven energie terug.

“Je moet dit werk echt leuk vinden anders ga je het niet redden”, is de mening van Sandy en Jaco. Dat is niet alleen door de uren die erin gaan zitten. Ook de groeiende regels maken het er niet gemakkelijker op. “Maar behalve dat het je energie kost, geven de klanten je ook heel veel energie terug. Dat is wat je ervoor terugkrijgt” vertelt Jaco.

Hoewel Sandy ontkent dat ze kan zingen laat Jaco met enige trots nog een filmpje zien. Daarin beelden van de afgelopen dagen waarin zijn vrouw achter de bar de microfoon ter hand neemt. Als dan de woorden Baila Baila Baila me uit haar keel klinken is duidelijk te zien hoe de klanten hun dans inzetten.

Sociaal

Behalve het plezier is er ook een sociale controle vanuit het duo. “Het komt weleens voor dat we een vaste gast een paar dagen niet gezien hebben. Dan pak ik toch echt even de telefoon om te vragen hoe het gaat. Dat hoort er ook echt bij”, spreekt de toegewijde Jaco uit.

Inmiddels komen er bouwvakkers binnen die na de werkweek een pilsje komen pakken. “Het is geen vaste vrijdagmiddagborrel, maar nu kan het net voordat ik mijn zoontje op ga halen”, klinkt het uit een van de monden.

Het zijn de klanten die de kroeg bijzonder maken.

Over de toekomst van ’t Cafeetje is Jaco vrij kort:  “Ik denk als wij ermee stoppen dat het dan voorbij is. De kinderen hebben er weinig interesse in. Heel misschien onze 22-jarige dochter. Want we doen dit met ons tweeën, maar zij helpt als het nodig is.”

“Mijn maat hier wil het wel overnemen”, komt er lachend uit het groepje ambachtslieden. Het is duidelijk dat je hier om een praatje niet verlegen zit. “Dit is precies wat ons café bijzonder maakt. Dat doen wij niet. Dat doen onze klanten, zij maken het bijzonder”, menen Jaco en Sandy.