Bij café In den Anker in Zundert nemen Jos en John je mee terug in de tijd van turf en bier

Ondanks de nog wat besneeuwde en gladde wegen gaat de kroegentocht van ZuidWest Update gewoon door. Deze keer komen we onverwacht terecht bij café In den Anker aan de Rucphenseweg in Zundert. Het onaangekondigde bezoek speelt geen parten voor de eigenaren Jos en John de Beer. Vader en zoon runnen hier het café, dat al sinds 1861 in eigendom van de familie is. Zij staan ons te woord over het ontstaan van deze locatie. Ook laten ze een unieke gelagkamer zien.

Het gebouw, met het uiterlijk van een woonboerderij, staat er al sinds 1635. In die tijd werd er in dit gebied turf gewonnen en kon hier een drankje worden genuttigd. “Toen was het een huiskamercafé, dat geheel door de vrouw werd verzorgd en waarbij de man buitenshuis werkte”, aldus vader Jos.

Zelfbediening

“Nu regelen we hier alles met z’n tweeën”, vertelt John. “Dat kunnen we doen omdat het hier als het ware zelfbediening is. Je loopt zelf naar de toog om je pilsje te bestellen. Voor mensen die hier voor het eerst komen, is dat soms even wennen, omdat ze dan weleens moeten wachten bij de toog op hun drankje. Het leuke hieraan is dat de klanten daardoor met elkaar aan de praat raken. Of als ze door de zaak lopen en ineens een bekende zien. Vaste klanten wijzen de nieuwelingen er zelfs op dat de kopjes en glazen moeten worden teruggebracht.” En als we vader Jos mogen geloven, zijn de prijzen laag te houden doordat er verder geen personeel nodig is.

De gelagkamer voor besloten feesten

Vandaag de dag bestaat café In Den Anker uit een groot terras en een ruim kroeggedeelte, omdat er aan klandizie geen gebrek is. Daardoor is de oppervlakte van het huiskamercafé niet meer voldoende. John en Jos laten met gepaste trots de oude gelagkamer zien. Bij het binnenlopen valt niet alleen het rood-wit geblokte tafelkleed op in het lokaal. De aangename geur van de brandende houtkachel dringt meteen je neus binnen.

“Hier worden nog besloten feesten gehouden. Er is ruimte voor zo’n dertig personen. Ook hier geldt dat je je biertje zelf moet halen. De mensen regelen zelf vaak ook het eten”, vertelt Jos. Je waant jezelf terug in de tijd van bier en turf, niet in de laatste plaats door het Mechels buffet met sierlijk houtsnijwerk.

Contact met de mensen

Jos meldt tussen neus en lippen door dat zijn moeder in dit café heeft gewerkt tot haar tachtigste. “Zo hield ze het contact met de mensen. Dat is hier ook zo belangrijk. We hebben veel vaste gasten en op een gegeven moment weet je bijna alles van ze”, vervolgt Jos.

In de zomer zit het terras bij In Den Anker vol met wandelaars en fietsers uit Nederland en België. “In de winter zitten er bijvoorbeeld mountainbikers van de plaatselijke wielerclub binnen. Die drinken dan een paar pilsjes na hun training. Ik denk dat ze daarna niet meer ver fietsen”, lacht John.

Geen anker uit de scheepvaart

“Wij gebruiken zelf regelmatig het anker uit de scheepvaart als symbool voor het café, maar de oorsprong van de naam ligt ergens anders”, legt Jos uit. “De allereerste eigenaar van het pand was ook de eigenaar van een brouwerij in Breda met de naam Het Anker. Die naam vindt mogelijk zijn oorsprong in het feit dat ‘anker’ een oude maateenheid is.”

Ik vind het mooi als het zijn huiskamerfunctie houdt zoals die nu is.

John heeft voor de toekomst geen grote veranderingen in gedachten voor de historische horecagelegenheid. “Ik vind het mooi als het zijn huiskamerfunctie houdt zoals die nu is”, zegt John. Het laatste woord is aan vader Jos als we hem vragen of hij ook tot zijn tachtigste doorgaat. “Ik ga door zolang ik er zin in heb”, luidt Jos’ droge antwoord.