Anton Vermunt verzamelt 350 bijnamen: dorp Standdaarbuiten heeft eigen namenboek

Bijnamen, iedereen heeft er wel eentje. In Standdaarbuiten is het de normaalste zaak van de wereld. Anton Vermunt, voorzitter van heemkundekring ’t Sandt daer Buyten, vond dat een reden om 350 namen te verzamelen en die te bundelen in een boek. Hij was te gast bij ZuidWest Uitgelicht om te praten over zijn namenbundel.

“Zelf heb ik de bijnaam Toontje Teckel”, vertelt Vermunt. “Dat komt omdat ik nogal berucht was met het maken van slidings bij de lokale voetbalvereniging.” En zo ging het het vaak in het dorp. Mensen kregen een bijnaam op basis van een memorabele gebeurtenis, hun beroep of hun uiterlijk. “Ik heb geen slapeloze nachten van mijn bijnaam gehad”, lacht Vermunt.

Rijk namenarchief

“Samen met mijn vader ben ik begonnen met dit boekje, omdat hij veel historie van het dorp kende”, vertelt Vermunt. Hij is lid van de heemkundekring en zo is de schrijver er zelf ook ingerold. “We hadden veel verzameld tot het moment dat mijn vader een herseninfarct kreeg.” Door de gebeurtenis werd communiceren veel moeilijker. “Toen ik in dat archief bezig was, kwam ik ook weer namen en bijnamen tegen en dat triggerde mij weer.” Toen heeft Vermunt het toch doorgezet. “Hij is er gelukkig nog steeds en dit boekje is een voortvloeisel van wat we samen tweeënhalf jaar geleden gestart zijn.”

Veel informatie kwam uit de heemkunde-archieven, maar ook van Koos van den Burg. Koos was de lokale fietsenmaker en pomphouder van het dorp in de vorige eeuw. “De beste man werkte midden in het dorp en sprak veel mensen. Daarbij kwam dat hij werkelijk alles noteerde”, vertel Vermunt. De bijnamen vlogen om zijn oren en hij heeft er in totaal driehonderdvijftig gebundeld. Door bezoeken van mensen en het zoeken in archieven heeft hij bij honderd van deze namen een verhaal kunnen schrijven.

Namen krijgen een gezicht

Zo ook het verhaal van Betje Stap. “Betje Lambregts was een vrome dame”, begint Vermunt. “Zij liep veel, vooral in de meimaand, naar Zegge om bij de kapel een kruisje te halen. Vandaar de naam Betje Stap.” Betje had ook een zoon met de naam Jacobus Beuzenberg. “Zo noemde ze hem nooit. Hij heette in het dorp Co van Betje. Hij was de man die groente en fruit verkocht met de fiets en later met paard en wagen.”

“Een bijnaam kan positief klinken, maar met bijnamen moet je ook altijd voorzichtig zijn”, stelt Vermunt. “Je wilt niemand voor het hoofd stoten.” Met het boekje hoopt hij ook de namen weer kleur en een podium te geven. Daarnaast vindt Vermunt ook dat het boek leuk is voor de jongere generatie. “Er staat veel in over hun voorouders en we willen graag dat de verhalen blijven en niet vergeten worden.”

Het boekje is beschikbaar bij de heemkundekring. “Ik denk dat mensen het met een lach gaan lezen.” Vermunt ik ook al bezig met een nieuw project. “Dat weet het bestuur nog niet. Nu hopelijk wel, maar ik ben zeer geïnteresseerd in podcasts.”