Vrijwilligers houden stenen archief van Roosendaal in ere
In je vrije tijd op een begraafplaats werken. Het is wekelijkse kost voor de vrijwilligers van Stichting Begraafplaatsen Roosendaal. Samen houden ze de gesloten Rooms-Katholieke begraafplaats aan de Bredaseweg in Roosendaal netjes. Ook onderhouden ze de graven. “Het is heel dankbaar werk.”
De begraafplaats is al sinds 1978 gesloten en wordt het stenen archief van Roosendaal genoemd. Mensen die een bijdrage hebben geleverd aan de opbouw van Roosendaal, liggen daar begraven. Zo ligt bijvoorbeeld dokter Brabers daar ten ruste, een dokter die regelmatig rekeningen vergat te schrijven voor patiënten met een kleine portemonnee. Er is ook een straat naar deze man vernoemd: de Dr. Brabersstraat.
Er liggen zo’n 40 duizend mensen op de begraafplaats begraven, weet voorzitter van de stichting, Henk van Loon, te vertellen. Samen met nog veertien andere vrijwilligers werkt hij twee dagen per week aan het onderhoud van de begraafplaats en de graven. “We zijn hier graag samen aan het werk en de saamhorigheid is groot.”
Van kleine klus tot grote opdracht
Eén van de vaste vrijwilligers is Marie-Jeanne Naulaerts. Zij speelt al twintig jaar een belangrijke rol binnen het team. “Ik doe meestal het schilder- en het graveerwerk”, legt ze uit. Samen met haar groene ‘Rolls-Royce’ (eigenlijk een tuinkiepwagen) vol klusspullen doet ze er alles aan om kapotte en vervallen graven in ere te herstellen.
De werkzaamheden van Marie-Jeanne lopen uiteen: van kleine graveerklusjes tot groot herstel. “Soms zijn er mensen die graag een datum wat bijgefreest willen hebben”, aldus Marie-Jeanne. Dat scheelt een hoop gedoe. “Anders moet een grafmaker komen om de plaat te halen en die naar een fabriek te brengen en daar te graveren.”
Onlangs heeft ze nog een grafsteen hersteld die helemaal in diggelen lag. Nadat anderen de steen hebben opgeschuurd, schoongemaakt en gelijmd, is Marie-Jeanne alle letters opnieuw gaan inschilderen. “Daar ben ik wel een week of zes mee bezig geweest.”
Het is heel dankbaar werk.
Best een klus waar de nodige concentratie voor nodig is. “Het is heel dankbaar werk”, gaat ze verder. “Je hebt altijd resultaat. De dankbaarheid van de nabestaanden is vooral onbetaalbaar.” Maar ook grafstenen van mensen zonder nabestaanden worden zorgvuldig bijgehouden.
Eeuwige vriendschap
Jos Hopstaken is sinds dit jaar vrijwilliger, maar heeft ook al meerdere grote klussen meegemaakt. Een grafsteen is bovenop een andere grafsteen gevallen, waardoor dat graf compleet kapot was. “Daar moesten we iets mee”, blikt Jos terug. Met een groepje hebben ze een constructie gemaakt om het kapotte graf helemaal te herstellen. “Er moet alleen nog een polijstborstel overheen en dan zie je er bijna niets meer van!”
Naast het serieuze werk dat de vrijwilligers doen, hebben ze het ook gewoon heel gezellig met elkaar. “Het past wel een beetje bij de begraafplaats, onze vriendschap is voor eeuwig”, verklaart Jos.
