Zeemanshuis Moerdijk biedt zeelieden thuis ver van huis: ‘Ze bedanken voor de mooie avond’

Al meer dan twintig jaar is er in de haven van Moerdijk een zeemanshuis. Daar kunnen zeemannen die lang onderweg zijn even ontspannen, een drankje drinken of een spelletjes spelen. Onder leiding van havenpastors Jan Willem Ester en Kabelo Lekala staat een groep vrijwilligers vier avonden per week voor de zeemannen (en -vrouwen) klaar.

Het Zeemanshuis is ooit opgericht omdat er een schip in de haven lag waarvan de bemanning aan hun lot werd overgelaten. Vanuit de kerk is toen het initiatief opgezet om eten, drinken en andere spullen naar de bemanning te brengen. “Daardoor is het Zeemanshuis ontstaan”, begint Ester te vertellen. Het is bedoeld voor de bemanning van grote zeeschepen die soms maanden van huis zijn.

We halen ze op met een busje.

Het Zeemanshuis moet daarom een ’thuis ver van huis’ zijn voor de scheepsbemanning. In het Zeemanshuis kunnen zij ontspannen, een drankje drinken of samen een spelletje spelen. ’s Middags rijden Ester en Lekala langs de schepen in de haven om te vragen of er bemanningsleden langs willen komen. “We gaan ze dan later ophalen met een busje”, vertelt Ester.

Eenmaal in het Zeemanshuis is aan van alles gedacht. “Een drankje of snackje en soms willen ze graag boodschappen doen. Dan gaat er een chauffeur met hen mee”, legt Lekala uit. “We hebben ook een tafeltennistafel, biljart en spelletjes.” Maar vooral de karaoke valt bij veel zeelieden in de smaak waardoor het er ’s avonds erg gezellig is.

Waardering

Naast voedsel kunnen zeelieden ook kleding en huishoudelijke spullen krijgen. Bijvoorbeeld tandpasta, doucheschuim of shampoo. “Als Filipijnen aan boord komen en het is juni en je bent negen maanden weg, komt er een winter aan. Daar zijn zij niet op gekleed dus wij hebben die kleding die ze voor een euro mee kunnen nemen. Dat vinden ze geweldig.” Maar ook souvenirs zijn een veelgevraagd item.

Ik kan basis Filipijns, dus dan maak ik een fijne verbinding.

Door de jaren heen heeft Ester verschillende mooie momenten meegemaakt. “Wat ik me herinner is dat ze bedanken voor de mooie avond. Zeeschepen zien er groot uit, maar stel je voor dat je erop moet wonen en er niet af kunt, het meeste is laadruimte”, zegt hij.  Lekala is blij dat hij bemanningsleden een fijne tijd kan geven. Bijvoorbeeld de Filipijnse mensen. “Ik kan basis Filipijns spreken, dus dan maak ik een fijne verbinding. Het voelt voor hen dan een beetje als thuis”, legt hij uit.

Naast het zeemanshuis komen Ester en Lekala ook aan boord voor een gesprek. “Je ziet soms schrijnende gevallen. Zo was er een man die vertelde dat zijn vader die ochtend gecremeerd was. Daar kon hij dus niet bij zijn”, vertelt Ester. Op zo’n moment proberen ze er dan voor iemand te zijn. Maar ook de praktische dingen zoals simkaarten nemen ze mee. “Dus je kijkt wat je kan doen voor de zeelieden.”

Bij het Zeemanshuis komen bemanningsleden uit diverse landen. Daardoor is het volgens Ester en Lekala een verrijking. “Omdat je mensen uit heel de wereld ontmoet en je horizon enorm verbreedt.” Zowel op het gebied van cultuur als hoe mensen tegen de wereld aankijken. Door zijn werk beseft Lekala zich ook dat het belangrijk is. “Wij bestellen heel veel en daarom moeten die schepen naar ons toe komen. Daarom is het aan ons om zorg te geven”, vertelt hij.

Meer beveiliging

Toch zien de twee dat het steeds moeilijker wordt voor matrozen om even van boord te kunnen. De beveiliging is namelijk flink opgeschroefd in de afgelopen jaren. In sommige gevallen moeten bemanningsleden dan betalen om ’s avonds van boord te kunnen. Dan kunnen ze niet makkelijk naar het Zeemanshuis, terwijl ze dat misschien wel zouden willen. “Omdat er dan speciaal een beveiliger moet komen. Dat is heel triest”, geeft Ester aan.

Onder de beveiliging van het land, lijden de zeelieden.

De extra beveiliging heeft volgens de twee te maken met ontwikkelingen in het land. Zoals een aantal grote drugsvondsten in de haven van Moerdijk. “Onder die beveiliging van het land, daar lijden de zeelieden vaak onder.” Ester en Lekala komen voor hen op. “Zij hebben recht om aan land te gaan.” Maar ook de havenpastors moeten zich aan de beveiligingsmaatregelen houden.

Toekomstdroom

Op dit moment deelt het zeemanshuis een locatie samen met de Zeeverkenners. Daardoor kunnen ze alleen van maandag tot donderdag in de avonden van 19.00 tot 22.00 uur de deuren openen. Per dag zijn er twee vrijwilligers aanwezig. De een is chauffeur en haalt de zeelieden op en de ander verzorgd het programma op locatie.

Ester en Lekala zouden het Zeemanshuis graag nog verbeteren. “We dromen nog van ons eigen zeemanshuis, zodat we de hele week open kunnen. De zorg stopt niet op donderdag”, zegt Lekala. Om dat voor elkaar te krijgen, zijn ze al bezig om te kijken hoe dat haalbaar is. Daarbij zijn ook nieuwe vrijwilligers van harte welkom. “Het is zorgen voor anderen en dat is belangrijk”, aldus Lekala.