Moerdijk gaat Jacques aan het hart: ‘Wij zijn de polder’
Na veertien jaar is Moerdijk het thuis voor Jacques. (Foto: ZuidWest Update)
Sinds 11 november 2025 staan het dorp Moerdijk en haar 1100 inwoners vol in de spotlight. Die dag sprak bijna de volledige gemeenteraad uit dat het dorp vanwege de grote energie-infrastructuuropgave geen toekomst heeft. Hoewel er nog geen besluit is, wordt er veel gesproken over de Moerdijkers. Maar wie zijn ze eigenlijk? ZuidWest Update gaat langs bij deze inwoners. Een van hen is Jacques van IJseldijk.
Veertien jaar geleden kwam Jacques in de polder naast het dorp Moerdijk wonen. Sinds 2008 kwam hij al regelmatig in Moerdijk vanwege de oldtimerclub waar hij lid van is. Toen het huis in de polder te koop kwam, was dat voor hem het moment om vanuit Dordrecht richting het Brabantse dorpje te verhuizen. Vanwege zijn eigen bedrijf had hij ook wat ruimte nodig en dus was het huis perfect. “Ik woon hier al veertien jaar met heel veel plezier”, vertelt Jacques.
Verleden dichtbij
Moerdijk wekte bij hem nostalgische gevoelens op naar de oude veerdienst. En hoewel dat van ver voor zijn tijd is, vindt hij dat nog altijd mooi. “Mijn vader heeft altijd op veerponten gevaren, vandaar mijn liefde voor veerdiensten. En ik kwam hier ook wel eens met mijn ouders als we gingen varen”, legt Jacques uit. Hij kwam toen onder ander bij de autogarage waar toen nog een benzinestation was. “Toen bracht ik daar mijn auto naar de garage en toen dacht ik: hé, ik ken het hier.” In de haven zijn nog altijd de overblijfselen te zien van de veerdienst.
Om stukjes van het verleden vast te houden, verzamelt Jacques oude verkeersborden en andere oude infrastructuur. Zijn terrein staat dan ook vol met oude bussen, auto’s, verkeerslichten en nog veel meer. Tijdens het oldtimerfestival is hij dan ook altijd van de partij. “In het verleden had ik meer stadsbussen en verzorgde ik de pendeldiensten, maar daar ben ik mee gestopt. Ik vind het ook leuk om op het terrein te staan met oude voertuigen en dat mensen langs kunnen komen.” Hij vertelt er dan ook graag over.
Er rijden een aantal mooie locomotieven en soms ga ik wel eens een foto maken
Vlak achter zijn terrein loopt de spoorlijn naar het industrieterrein. De meeste mensen zouden dat misschien vervelend vinden, maar Jacques heeft er geen probleem mee. “Er rijden een aantal mooie locomotieven en soms ga ik ook wel eens een foto maken”, vertelt hij. Ondertussen komt er een trein voorbij waarvan hij meteen de kennis paraat heeft. “Ik kan er echt van genieten.”
De kroeg als startpunt
De kroeg was voor Jacques een belangrijke plek waar hij vaak te vinden was. “Daar is het echt begonnen.” De oldtimerclub waar hij lid van was, kwam daar altijd samen. Net als het café is de oldtimerclub er niet meer zoals toen. Voor Jacques is dat een gemis. “Ik heb van veel dingen in mijn leven afscheid moeten nemen en ik hoop niet dat ik van het dorp afscheid moet nemen.”
Ik hoop niet dat ik van het dorp afscheid moet nemen
Hoewel hij zelf geen ‘echte’ Moerdijker is, is het dorp veel voor hem gaan betekenen. “Het is thuis en ik heb hier alles wat ik hebben wil. Tuurlijk kom ik graag in Dordrecht voor de stad of om een biertje te drinken, maar ik ben blij als ik weer thuis ben.” Ondanks dat het café er niet meer is, zijn er nog altijd plekken waar Jacques van geniet. “Het oude monument bij de Moerdijkbrug is natuurlijk heel mooi. En we hebben een mooi stuk natuurgebied, dat is een fijne plek.”
Jacques is ook meteen goed ontvangen in Moerdijk en door de Moerdijkers. In de afgelopen jaren heeft hij de samenstelling wel zien veranderen. Inmiddels zijn er ook een aantal Moerdijkers vertrokken. “Raar om te horen van iemand die import is, maar dat maakte echt het dorp. Ik vond het geweldig en werd hier ook geaccepteerd.” Hij zou dan ook niet meer weg willen uit zijn nu geliefde omgeving.
Inzet voor dorp
Sinds de kroeg gesloten is, komt Jacques minder vaak in het dorp. Toch vindt hij het oude kerkje aan de dijk een mooie plek. “Dat is echt nog een mooi oud stukje Moerdijk. Ik ben aan het proberen om daar oud Hollandse lichtmasten bij te plaatsen.” Voor zijn werk houdt hij zich bezig met straatverlichting, waardoor hij genoeg kennis heeft.
Ik vind het fijne buren en dat wil ik niet kwijt
Hij is dan ook niet van plan om vroegtijdig weg te gaan. “Ik zit natuurlijk buiten het dorp met een boer als buurman en daar kan ik goed mee opschieten. Ik vind het fijne buren en dat wil ik niet kwijt. Wij zijn dé polder.” Maar mocht het toch zover komen, zou hij graag eenzelfde stuk terrein terug willen gezien zijn grote verzameling oude infrastructuur.
De toekomst is voor Jacques nog een open verhaal. “Ik hoop dat het overwaait en dat we hier nog zo lang mogelijk blijven zitten.” Daarbij moet wel de leefbaarheid van het dorp in stand gehouden worden. Maar ook heeft hij in dat geval nog een wens. “Ik hoop dat we die mooie oude lichtmasten rondom de kerk kunnen plaatsen”, sluit hij af.