Frans heeft de industrie in Moerdijk zien groeien: ‘Ik was het tweede of derde bedrijf’
Al generaties lang woont de familie van Frans op Moerdijk en ook hij kan zich geen andere woonplaats voorstellen. (Foto: ZuidWest Update)
Sinds 11 november 2025 staan het dorp Moerdijk en haar 1100 inwoners vol in de spotlight. Die dag sprak bijna de volledige gemeenteraad uit dat het dorp vanwege de grote energie-infrastructuuropgave geen toekomst heeft. Hoewel er nog geen besluit is, wordt er veel gesproken over de Moerdijkers. Maar wie zijn ze eigenlijk? ZuidWest Update gaat langs bij deze inwoners. Een van hen is Frans Lomeijer.
In 1948 werd Frans op Moerdijk geboren waar hij samen met zijn ouders, twee zussen en een oudere broer woonde. Zijn geboortehuis staat er niet meer, nadat die door de watersnoodramp verwoest was. “Ik heb bij mijn vader op z’n nek gezeten om droge voeten te houden”, zegt Frans. Vanuit Noorwegen kwam een schenking van woningen waarvan de ouders van Frans er een kregen toegewezen.
Nog altijd woont hij in de Noorse woning die zijn ouders toen kregen. “Ik ben er tweeëneenhalf jaar tussenuit geweest, omdat ik als beroepsmilitair in Duitsland heb gewoond”, vertelt Frans verder. Het huis zit dat ook vol met herinneringen voor hem. “Toen mijn zussen nog thuis woonden deden we de radio aan en stonden we hier te dansen. Ik heb leren dansen van mijn zussen.”
In Duitsland leerde Frans zijn eerste vrouw kennen met wie hij twee zoons heeft. Nadat zijn relatie strandde, ontmoette hij zijn huidige vrouw, ook uit Duitsland. De verhuizing naar Moerdijk was voor haar even schakelen. Maar naast Nederlandse les sloot ze zich aan bij de tennisvereniging. “Zo leerde ze het dorp kennen en is ze eigenlijk Moerdijkse geworden.”
Toen mijn zussen nog thuis woonden heb ik van hen leren dansen
Net als zijn vrouw tennist hij al vele jaren. “Als het even kan drie keer per week en dat moet je proberen vol te houden.” Daarnaast is Frans een fanatiek biljarter. Zo is hij meerdere dagen per week naast het biljart te vinden. “Ik doe ook competitie biljarten, dat is heel gezellig met de mannen onderling.”
Jeugdherinneringen
Frans kijkt hij terug op een mooie jeugd. “We zaten altijd aan de haven, want daar was altijd iets te doen. Wat weet ik niet meer precies”, zegt hij met een lach. Maar varen en een vuurtje stoken behoorden tot de activiteiten. Met de vrienden van toen die nog leven, heeft hij het er vaak over. “Over het zwemmen hier achter de dijk en toen was er nog eb en vloed en konden we vissen.”
Ook een andere herinnering van vroeger is hem altijd bijgebleven. Samen met een vriendje klom hij in de kerktoren van de katholieke kerk. “Daar moest je eerst voor klimmen voordat je bij de trap naar de toren uitkwam. Vanaf boven konden we de Moerdijkbrug zien, dat was geweldig.” Hoewel ze gezien waren en hun excuses bij de pastoor moesten aanbieden, zijn ze er goed vanaf gekomen. “Dat hebben ze thuis nooit geweten anders kreeg je daar ook nog op je kop”, lacht Frans. Op de plek van de kerk is nu het dorpshart.
Vanaf boven konden we de Moerdijkbrug zien, dat was geweldig
Frans kent het dorp nog zonder industrie en heeft het in de loop van de jaren zien groeien. Mede door zijn eigen bedrijf. “Ik zit al vanaf 1987 op het industrieterrein aan de Appelweg. Ik was het tweede of derde bedrijf.” Zijn zoons runnen tegenwoordig het bedrijf, maar hij is nog altijd trots op wat hij heeft opgebouwd.
Generaties op Moerdijk
De familie van Frans woont al generaties lang op Moerdijk. Het hele dorp bevat daarom veel herinneringen. “Maar in het bijzonder de haven. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan de haven ben geweest. Ik rij er met de auto even langs of op de fiets, het blijft trekken.” Maar ook de plek waar ooit zijn geboortehuis stond, is een plek waar hij nog regelmatig even aan vroeger terugdenkt.
Zijn ouders leven niet meer, maar liggen in Moerdijk begraven. “Als het even weer is, kom ik er iedere dag.” Dan onderhoudt hij de bloemen. Dat doet hij ook voor anderen als hij ziet dat bloemen er minder goed bij staan. “Het zijn de kleine dingen die verbinden en je nooit meer terugvindt als je weg moet.”
Grote verbondenheid
Moerdijk staat bij Frans bekend om de gemeenschapszin. “Dat is gewoon het dorp en dat verankert je in het dorp.” In de kern van Moerdijkers kent iedereen elkaar en kan iedereen op elkaar rekenen. Dat uit zich bijvoorbeeld bij een uitvaart. “Dan is het helemaal vol en zit half Moerdijk daar.” Die hechte band onderling is volgens Frans waar de inwoners in Moerdijk mee zijn opgegroeid en altijd is blijven bestaan.
De emotionele en levenswaarde is niet met geld goed te maken
Hij vindt het daarom jammer dat de kern Moerdijkers de afgelopen jaren is gekrompen. Inwoners van buitenaf integreren minder in het verenigingsleven, ziet hij. Hij hoopt dat de investeringen in het dorp de komende tijd doorgaan. “Dat er bijgebouwd wordt en dat het leven op Moerdijk leefbaar blijft, dat we het houden zoals het is of nog beter.
Voor de toekomst hoopt Frans dat de juiste keuzes gemaakt worden. Maar voor hem staat een ding voorop, hij wil niet weg. “Als ik eraan denk doet het al zeer. Het is de emotionele en levenswaarde die ik hier geniet en dat is niet met geld goed te maken”, sluit hij af.