‘Iedereen is even belangrijk en een goed begin is luisteren’, vertelt wethouder Nicole Roeken

Ze zijn nu anderhalve maand onderweg, de vijf nieuwe wethouders van Roosendaal. ZuidWest Update maakt kennis met hen en de waarnemend burgemeester. Vandaag aan het woord: Nicole Roeken. Luisteren naar elkaar, daar begint het volgens haar. Die les neemt ze mee uit haar vorige vakgebied het onderwijs. Verder vertelt Roeken over hoe haar interesse voor politiek ontstond en hoe ze de ontspanning vindt tussen alle werkzaamheden door. Vooral nu sporten geen optie meer is door flink blessureleed.

Van origine komt Nicole Roeken uit het onderwijs. Daar vervulde ze meerdere functies van leerkracht tot remedial teacher en uiteindelijk directeur. Die laatste functie viel samen met haar eerste periode als raadslid. Omdat haar vader ook raadslid was, kwam dat niet helemaal uit de lucht vallen. In die tijd was Roeken ook al geïnteresseerd in politieke vraagstukken. Vanuit haar carrière in het onderwijs leerde ze dat luisteren naar elkaar onderschat wordt. “Plannen en uitvoeren is zeker belangrijk, maar daarvoor komt luisteren”, vertelt Roeken.

Hoe bevalt deze periode, inclusief het inwerktraject?

“De eerste drie weken zaten we, althans zat ik, heel erg in de bubbel van het inwerken. Maar het is ontzettend leuk. Naarmate de weken vorderen en ook bekend wordt dat je op deze post zit, wordt er ook op andere manieren aan je getrokken. Dan doe je eigenlijk je baan naast het inwerkprogramma. Ik vind het heel fijn, als beginnend wethouder, om zo meegenomen te worden door de hele organisatie.”

Hoe ga je de balans tussen werk en privé bewaken?

“Ja, dat is een mooie vraag. Ik heb hiervoor natuurlijk een baan gehad en daarnaast het raadslidmaatschap. En dat betekent dat je twee tot drie avonden per week weg bent.

Mijn man en kinderen waren dus al wat gewend. En dat is nu wel hetzelfde. Die belasting blijft wel. Daar hebben we thuis goed over gesproken. En de kinderen die hadden zoiets van: Ma, dit moet jij doen! Want dit vind jij ontzettend leuk.”

Wat doe je om je hoofd leeg te maken? 

“Ik heb altijd heel actief gevoetbald. En dat heeft erin geresulteerd dat ik geen kruisbanden en geen meniscus meer heb. Mijn kraakbeen doet het ook niet meer zo heel goed. Zodoende zit sporten er niet meer in. Dat vind ik wel heel jammer. Omdat ik hou van actief bezig zijn.

Maar nu hebben we sinds acht weken onze Willem, een chocoladebruine Labrador pup. En die barst van de energie. Elke morgen om half zeven loop ik sowieso mijn rondje. Dat zorgt voor de nodige ontspanning en lichaamsbeweging. En een onvoorwaardelijk houden van: Hij is altijd blij als je thuis komt.”

Wat neem je vanuit het onderwijs mee naar het wethouderschap?

“Als ik denk aan het onderwijs, dan wordt luisteren weleens onderschat. Daarom is het heel belangrijk voordat je overgaat tot actie, voordat er plannen worden gemaakt, dat je eerst eens goed luistert. Wat speelt er nu echt?

En dat luisteren vergeten we af en toe in al ons enthousiasme, in al onze emotie. Voor mijn gevoel begint het met luisteren. En zoals ook in het onderwijs is het voor iedereen belangrijk om zich gezien en gehoord te voelen. Iedereen is even belangrijk.”

Wat is voor jou een bijzondere of favoriete plek in Roosendaal en de dorpen? 

“Ik benadruk vaak dat de dorpen ook belangrijk zijn. Die mogen niet vergeten worden. Ik kom zelf uit Nispen, daar hebben ze een stukje natuur teruggebracht. Je kunt het vanaf de snelweg net zien. Het is achter heuvels, daar ligt een hele mooie waterplas. Dat is ’s ochtends vroeg echt een prachtig plekje, waar dan soms de mist nog net boven het water hangt. Daar ga ik ook heel graag wandelen met Willem.”

Hoe ga je het zomerreces doorbrengen?

“Dat wordt een beetje een combinatie. We hebben twee pubers van veertien en zestien jaar. We gaan een paar weken naar Oostenrijk waar wij gaan wandelen en de kinderen lekker kunnen zwemmen. Ik lig graag aan het meer met een goed boek. Het belangrijkste is samen zijn.”

Wil je nog ergens mee afsluiten? 

“Ja, met een belangrijke quote voor mij. Ik heb hem van mijn pa, maar ik weet niet waar die hem dan weer vandaan heeft. Het is ook wel mijn credo: Er zijn geen moeilijke mensen, maar er zijn veel verschillende mensen. En dat is wel eens moeilijk.”