Ondanks een dwarslaesie en met een harstslag van 190 loopt Isa 800 meter tijdens de Wings for Life World Run

Vooraf kon Isa de Jongh (20) uit Roosendaal er alleen van dromen, maar tijdens de Wings for Life World Run in Breda maakte ze het waar. Ondanks haar dwarslaesie wist ze zondag 800 meter te wandelen. “Ik was écht kapot.”

Na haar ski-ongeluk was het nog maar de vraag of Isa ooit nog zou kunnen lopen, maar afgelopen zondag heeft ze haar eigen verwachtingen overtroffen. “Ik ben écht supertrots en blij”, begint Isa te vertellen. Haar doel was om één kilometer te wandelen met haar rollator. Uiteindelijk werd dit 800 meter. Een afstand die ze zelf stiekem toch niet had verwacht.

Ik kon niet meer, maar ik moest doorlopen van mezelf.

Na het startschot begon iedereen te rennen of lopen. “Ik werd toen bijna omver gelopen”, lacht Isa. “Gelukkig ben ik niet gevallen, maar ik voelde het wel”, vertelt ze. Als enige blijft Isa achter op het parcours, maar toch voelde dit voor haar niet zo. Isa kon op veel support en kabaal rekenen van toeschouwers. “Dat was erg leuk. Iedereen riep mijn naam en zei dat ik het goed deed.”

Na 500 meter is Isa eigenlijk al helemaal kapot. “Ik kon niet meer, maar ik moest doorlopen van mezelf.” Haar hele rit liep er iemand mee met haar rolstoel, maar daar wilde Isa niet aan toegeven. “Dat heb ik dus ook niet gedaan. Ik heb alles gelopen.” Uiteindelijk loopt Isa zo’n 35 minuten. “Daarin heb ik wel een aantal keer rust gehouden door tussendoor even te blijven staan.”

Mijn hartslag zat op 190 en ik zag ook even sterretjes. Het was zó zwaar.

De Wings for Life World Run kent geen officiële finish, maar de de catchercar bepaalt uiteindelijk de eindtijd van de deelnemers. “Na 35 minuten werd ik ingehaald. Ik was blij dat de catchercar voorbijreed, want ik was er helemaal klaar mee. Mijn hartslag zat op 190 en ik zag ook even sterretjes. Het was zó zwaar”, blikt ze terug.

Na even te hebben gerust, was Isa de eerste deelnemer van het evenement die haar medaille ophaalde. “Dat heb ik lopend gedaan.” Nadat ze nog een kort woordje had gehouden en via grote schermen naar de overige deelnemers had gekeken, vond Isa het mooi geweest. “Ik ben lekker naar huis gegaan en op tijd gaan slapen, want de volgende dag stond mijn herkansing op de planning.”

Dat Isa volgend jaar wederom wil meedoen aan het evenement staat vast. “Dan ga ik die één kilometer zeker halen”, zegt de vastberaden. “Misschien zelfs nog wel meer.”