Moerdijk voelt als familie voor Henk: ‘Winnen en verliezen doen we samen’

Sinds 11 november 2025 staan het dorp Moerdijk en haar 1100 inwoners vol in de spotlight. Die dag sprak bijna de volledige gemeenteraad uit dat het dorp vanwege de grote energie-infrastructuuropgave geen toekomst heeft. Hoewel er nog geen besluit is, wordt er veel gesproken over de Moerdijkers. Maar wie zijn ze eigenlijk? ZuidWest Update gaat langs bij deze inwoners. Deze week bij Henk van Boxel.

Geboren en getogen Moerdijker Henk woont al zijn hele leven op Moerdijk. Hij is ‘de bakkerszoon van het dorp’. Zijn vader runde namelijk jarenlang de bakker. Daar hielp hij vroeger dan ook vaak mee. “Als ik thuis kwam van school was het eierkoeken of krentenbollen inpakken. Zaterdag was het de hele dag werken en dat heb ik tot mijn 38e volgehouden.”

Ook ging Henk vaak mee het brood rondbrengen, vroeger met paard en wagen, later met elektrische karren. Er is in de bakkerij veel gebeurd. Zo haalden ze onderling grappen uit. “Maar wat we ook deden was voor de oven biljarten, darten en onze verjaardag vieren.” De laatste jaren runde zijn broer de bakkerij, die drie jaar geleden stopte. Nu is het een woning.

TPO als tweede thuis

Voetbalvereniging TPO Henk zijn tweede thuis. “Je moest twaalf jaar zijn, maar ik ben op mijn elfde begonnen. Dan werd de geboortedatum gewoon een beetje aangepast”, lacht Henk. Hij weet nog goed dat ze op straat trainden en een partijtje bij de haven speelden. Net als de kampioenschappen. “Ik zie de bal hier nog in de kruising gaan, dat vergeet je nooit meer.” Dat was tijdens een promotiewedstrijd naar de vierde klasse. Later is hij ook hoofdtrainer geworden, onder andere bij zijn eigen club TPO.

Ik zie de bal hier nog in de kruising gaan.

De geschiedenis interesseert Henk, zoals die van TPO. “Vanaf de oprichting in 1945 heb ik zo veel mogelijk standen opgezocht en op de site van TPO gezet.” Ook luistert hij graag naar verhalen van oudere inwoners over vroeger. Zo vond hij onlangs een eindstand terug uit 1961 van een promotiewedstrijd. “Die website is heilig voor mij, dat is een beetje mijn kindje.”

Toneel van het leven

De vraag wat het dorp voor hem betekent, heeft hij al eens eerder gehad. “Ik wilde het nuchter vertellen maar, toen moest ik spontaan janken. Je kende iedereen van nul tot in de negentig. Het was net alsof je één familie was in het dorp.” Die saamhorigheid onderling is dan ook iets wat Moerdijk typeert. Vrijwilligers staan meteen klaar als er iets nodig is. “Als het eerste moet voerballen staan er een paar honderd man te kijken, dat is gewoon leuk.”

Je kende iedereen van nul tot negentig.

Henk zijn hele leven speelt zich af in het dorp. Dat blijkt dan ook als hij een rondje door het dorp loopt. Bij verschillende plekken stopt hij even om vervolgens vol trots te vertellen. “Bij de Moerdijkbrug zaten we met een man of tien te chillen. Dan telden we hoeveel auto’s er voorbij kwamen en welke merken het waren.” Daarnaast bracht Henk veel tijd door bij café De Put. “Zaterdagmiddag deden we biljarten, dat was vaste prik.”

Ook stond hij als kind vaak te kijken bij de visafslagen. “De mensen die vis wilden kopen deden dan ‘mijnen’. Een vrouw ging dan vanaf bijvoorbeeld honderd terugtellen en wie dan het eerst ‘mijn’ zei, kreeg de vis voor die prijs.” Dat beeld blijft hem nog altijd bij.

Zaterdagmiddag deden we biljarten, dat was vaste prik.

Zoals veel inwoners denkt ook Henk met een fijn gevoel terug aan de momenten bij de haven. “Je kon er trapsgewijs naar beneden en dat noemde we de trapkes, waar veel Moerdijkers zwommen.” Aan de haven komt hij nog steeds graag. “Met een thermosfles koffie zit je daar heerlijk. Het straalt rust uit met het kabbelende water.”

Andere beleving

Henk vindt het jammer dat er zoveel is verdwenen uit Moerdijk. Het zorgde vroeger voor reuring in het dorp. “Begrijpelijk, maar ook doodzonde dat heel die beleving weg is. Dat was schitterend vroeger.” Daarmee ziet hij ook dat mensen tegenwoordig meer op zichzelf zijn. Toch probeert hij de jeugd bij TPO mee te geven vooral ook gezamenlijk op te trekken. “Winnen en verliezen doen we samen.”

Er zijn veel ondernemers verdwenen, zo ook al veel Moerdijkers. “Tuurlijk is dat jammer. Daar ben je mee opgegroeid.” Toch is Henk realistisch en begrijpt hij dat mensen soms vertrekken. “Er komen ook weer nieuwe contacten en dat is ook leuk.”

Blik vooruit

De toekomst ziet hij nog onzeker. “Als we hier kunnen blijven, wat voor industrie komt erbij?” In het dorp maakt Henk zich zorgen om de voetbalvereniging. “Als ik nu standen bijhoud, denk ik: voor wie doe ik het nog, hoelang zitten we hier nog.” Het aantal elftallen is ook al flink gekelderd door alle gebeurtenissen. “Het gevoel wordt anders.”

Waar kan je prettiger wonen dan in Moerdijk?

Ondanks dat zijn straat De Onrust heet, geniet Henk elke dag van de rust. “We hebben hier alles opgebouwd. We zijn er nog altijd blij mee, alsof we het net gekocht hebben.” Hij ziet zichzelf dan ook niet zomaar vertrekken. “Waar kan je nu prettiger wonen dan in Moerdijk.”

Zijn wens voor het dorp? “Dat het weer gaat floreren in het verenigingsleven en dat het saamhorigheidsgevoel behouden blijft”, sluit Henk af.