Vanachter de bar ziet Henny het positief: ‘Wij worden hier gewoon oud, punt’

Sinds 11 november 2025 staan het dorp Moerdijk en haar 1100 inwoners vol in de spotlight. Die dag sprak bijna de volledige gemeenteraad uit dat het dorp vanwege de grote energie-infrastructuuropgave geen toekomst heeft. Hoewel er nog geen besluit is, wordt er veel gesproken over de Moerdijkers. Maar wie zijn ze eigenlijk? ZuidWest Update gaat langs bij deze inwoners. Deze week zijn we bij Henny van Hal.

Als geboren en getogen Moerdijkse kent ze het dorp door en door. “Ik heb hier een fantastische jeugd gehad”, vertelt Henny. Toen ze jong was, woonden haar hele familie nog op Moerdijk en dus deden ze veel dingen samen. Bijvoorbeeld bij bruiloften. “Dan werden er voorstellingen opgevoerd en spelletjes georganiseerd. Die oefenden we van te voren samen, dat was zo leuk.”

Op zaterdagen koffiedrinken bij een tante, dat was vaste prik.

Omdat haar familie in het dorp woonden, kwamen ze regelmatig bij elkaar over de vloer. “Op zaterdagmiddag gingen nichtjes en tantes koffiedrinken bij een tante. Dat was vaste prik.” Tegenwoordig wonen er nog een aantal familieleden in het dorp. “Toen mijn tante overleed, heeft niemand het koffiemomentje opgepikt en dat is wel jammer.” Zelf verhuisde ze kort na het overlijden van haar moeder.

Terug van weggeweest

Maar na ongeveer twintig jaar te zijn weggeweest, is ze weer terug in haar geboortedorp. “Nu blijf ik hier en wil ik hier oud worden.” In het begin miste ze het dorp niet. “Je bent jong en je wilt naar de stad, dat is logisch.” Later begon ze het toch te missen. Dus toen er in Moerdijk een huis vrij kwam, was de keuze snel gemaakt. “Ik heb er geen minuut spijt van gehad.” Inmiddels is ze alweer meer dan tien jaar terug en woont ze samen met haar huidige man, hond Laika en de katten gelukkig in het dorp.

Het dorp betekent thuis voor Henny. “Ik voel me hier veilig en er is saamhorigheid.” Met haar vorige buren had ze een goede band en samen zaten ze vaak buiten op het plein voor hun woningen. “Dan werd er friet en vis gebakken, haalde een buurman zijn gitaar en zong zijn vrouw.” Nu zit ze er zelf ’s ochtends vroeg graag met een kopje thee. “Dan kan ik zo genieten en kijk ik rond en denk ik: dit is mijn pleintje.”

Niet wennen, wel anders

Met haar terugkeer is ze ook weer opgenomen in het verenigingsleven. Haar vast plek bij verenigingen is achter de bar. Bijvoorbeeld bij voetbalvereniging TPO. “Dat is wel echt mijn ding en vind ik heel leuk.” In de tuin hebben haar man en zij zelf een compleet ingericht thuiscafé, inclusief bar. “Bij borrels sta ik ook hier achter de bar”, lacht Henny.

Het zou eeuwig zonde zijn als dit weg zou moeten.

Het thuiscafé draagt de naam ‘Ons Hutje’ en betekent veel voor haar. “We hebben hier zoveel leuke borrels en feestjes gehad. Als mijn man thuiskomt, loopt hij eerst naar de bar voor een pilsje en om een pijltje te gooien.” Het café is zelfs al eens uitgebreid. “Het zou toch eeuwig zonde zijn als dit weg zou moeten. Dit is echt ons stekkie.”

Hoewel ze niet hoefde te wennen toen ze terugkwam in Moerdijk, was het dorp wel veranderd. “Vroeger waren het bijna allemaal Moerdijkers en toen ik terugkwam kende ik heel veel mensen niet meer. Daarom vond ik de bardienst bij TPO fijn, want dan leer je die mensen ook weer kennen.” Ook bij de jeugd is ze geliefd. “Het meidenteam komt hier altijd ons een gelukkig nieuwjaar wensen.”

Herinneringen van vroeger en nu

De haven is voor Henny een mooie plek, zowel vanuit haar jeugd als de afgelopen jaren. “Dan zaten we daar met vriendinnen en jongelui op de dijk, toen waren we een jaar of 14. Maar het was als kind al geweldig, want daar zat je de hele zomervakantie.” De afgelopen jaren liep ze er regelmatig met haar hond.

De haven was als kind geweldig, daar zat je de hele zomervakantie.

Hond Laika is inmiddels op leeftijd en loopt geen grote rondes meer. Henny heeft zich een aantal jaar geleden nog ingezet voor een speciaal hondenveld. Dat is aangelegd in het nieuwe gedeelte van de Appelzak. “Daar werd niet enthousiast op gereageerd, maar ik heb toch doorgezet. Nu is er een afgeschermde hondenuitlaatplaats, daar ben ik toch trots op.”

Daarnaast heeft ze als kind veel tijd doorgebracht in de fabriek van haar ouders. Die maakten daar onder andere truien en dassen. “Daar speelde we heel veel en ik hielp wel eens in de vakanties. Het staat er nu niet meer, dat vind ik wel jammer.” Alleen het hek dat rondom de fabriek stond, is overgebleven.

Positief naar toekomst

Sinds november 2025 gelooft Henny er niet in dat Moerdijk echt weg zal gaan. Ze hoopt dat mensen zich niet te druk maken “Ik heb er niet wakker van gelegen, maar ik vind het echt erg voor de mensen die dat wel hebben gehad.” Ze is daarom ook lang boos geweest op de gemeente. “Ik wil hier voor geen goud weg.”

Toch blijft ze ondanks alles positief. Over een mogelijkheid dat het dorp ingebouwd wordt, maakt ze zich weinig zorgen. Zolang er maar een goede bufferzone tussen het dorp en de industrie blijft. “Ik zie onze toekomst gewoon hier in Moerdijk. Wij worden hier gewoon oud, punt”, sluit ze vol vertrouwen af.