Moerdijk heeft alles voor Peter: ‘Aan de Gorsdijk krijg ik rust in mijn lijf’
Peter noemt zichzelf met een lach importmoerdijker, maar is inmiddels onderdeel van het dorp. (Foto: ZuidWest Update)
Sinds 11 november 2025 staan het dorp Moerdijk en haar 1100 inwoners vol in de spotlight. Die dag sprak bijna de volledige gemeenteraad uit dat het dorp vanwege de grote energie-infrastructuuropgave geen toekomst heeft. Hoewel er nog geen besluit is, wordt er veel gesproken over de Moerdijkers. Maar wie zijn ze eigenlijk? ZuidWest Update gaat langs bij deze inwoners. Deze week zijn we bij Peter Mangelaars.
De vrouw van Peter is een geboren en getogen Moerdijkse en dus kwam hij 36 jaar geleden op het dorp wonen. “Ik ben eigenlijk een importmoerdijker, maar wel met een lach”, omschrijft hij het lachend. Inmiddels is hij onderdeel van de gemeenschap. Toen hij vanuit zijn geboorteplaats Dinteloord naar Moerdijk kwam, moest hij veel handen schudden. “Vroeger waren het grote families, ook die van mijn vrouw. Maar dat is wel heel leuk, want je krijgt er een familie bij.”
Op vele vlakken actief
Hij ging dan ook mee in de verenigingen en de activiteiten op het dorp. Bijvoorbeeld bij de carnaval. “Ze hadden nog geen bewegende wagen gehad, dus we hadden een mooie wagen gebouwd met een pop. Daar hadden we iemand ingezet die moest draaien met de pop. Dat zijn herinneringen die je bij blijven.” Toen de carnaval in zwaar weer zat, besloot hij samen met anderen een playbackshow te organiseren voor jongeren. “Die wordt nog steeds georganiseerd, al is de jeugd van toen er nu ook”, lacht Peter.
Ook bij de voetbalvereniging is Peter een tijdje actief geweest. Daar begon hij eerst met zelf voetballen. “Ik dacht dat ik een toptalent was tot ik bij een actie mijn scheenbeen brak. Toen was het einde voetbalcarrière voor mij.” Toch wilde hij graag bij de club verbonden blijven en begon bij de jeugd als spelbegeleider. Met de jeugd heeft hij dan ook een aantal mooie resultaten behaald zoals kampioenschappen. “Het mooiste vond ik dat we de penaltybokaal wonnen bij RBC”, zegt hij trots.
De mooie momenten zijn als je mensen hulp kan bieden
Vanwege zijn werk, moest hij stoppen bij TPO. Later kwam hij in contact met de brandweer waar ze vrijwilligers zochten. Dat heeft hij ruim tien jaar gedaan. Het had volgens hem mooi momenten, maar soms ook zware momenten. Daar praat dan ook liever niet over. “De mooie momenten zijn als mensen in de problemen komen, je ze hulp kan bieden.” Hoewel hij niet meer actief is bij de brandweer blijft hij ermee verbonden. Mede omdat zijn huis er nog geen honderd meter vanaf staat.
Meer dan alleen het dorp
Het dorp is veel voor hem gaan betekenen. “Dit is mijn thuis.” De saamhorigheid is ook volgens Peter typisch voor Moerdijk. “Als er iets aan de hand is, staat het hele dorp op. Maar we maken ook veel lol onder elkaar.” Als voorbeeld noemt hij de dronefoto waar inwoners in een hartvorm op het voetbalveld stonden. “Dan zie je dat iedereen er is, dat is het mooiste.”
Als er iets aan de hand is, staat heel het dorp op
Voor Peter is natuurgebied de Appelzak een fijne plek, maar er is veel meer moois. “Ik loop al meer dan twintig jaar langs de Gorsdijk. Wat je er ziet daar word je stil van.” Die plek mag wat hem betreft dan ook zeker meer bekendheid krijgen. “Ik krijg er zelf rust van in mijn lijf. Zeker met alles wat er nu gebeurd.” Ook met zijn hond komt hij er graag. Vroeger om met hem speurroutes te doen. Tegenwoordig gewoon voor een relaxe wandeling.
Hij is zich door de omgeving ook gaan verdiepen in de geschiedenis ervan. Jaren geleden stond er nog een oude boerderij. Daar heeft hij zelf nog met de brandweer geoefend. “Ooit hebben daar de prinsessen van Oranje in overnacht. Dat is een mooi stukje dat terugkomt, dat is ook Moerdijk.” De boerderij staat er inmiddels niet meer, maar een klein zogenoemd bakkershuisje doet nog denken aan de oude boerderij.
Emotionele waarde
Bijna het hele dorp is voor Peter een herinnering. Het is voor hem dan ook de emotionele waarde die hem aan het hart gaat. Een van die herinneringen is toen een deel van de haven op het industrieterrein werd uitgegraven. “Daar lag een diepe put en het vroor hard en daar hebben we toen op geschaatst.”
In onze dronken bui kregen we altijd een worstenbroodje
Bij café De Put kwam hij ook regelmatig. In zijn vriendengroep was het vaak de start van een avondje stappen. “Maar ook de haven waar ik vaak ging vissen en later met de honden kwam om te zwemmen.”
Blik op de toekomst
Toch zit die emotionele waarde ook in de kleine dingen. Zo ging hij vroeger na het stappen langs bij de bakker. Die was op dat moment worstenbroodjes aan het bakken. “In onze dronken bui kregen we altijd een worstenbroodje.” Met zoveel herinneringen zou Peter niet weten waar hij anders zou moeten wonen. “Ik hoop hier tot mijn laatste dag te blijven.”
Hij hoopt dat, ondanks alles wat er gebeurd, de saamhorigheid overeind blijft. “Ook al is het moeilijk vind ik dat wel belangrijk.” Zelf ziet hij alternatieve mogelijkheden voor alle projecten en daar wil hij zich voor inzetten. “We hebben de economie nodig en verduurzaming is nodig, maar wel op de goede manier. Als je je niet laat horen, is het verloren.” Zijn wens voor Moerdijk? “Ik hoop dat ik aan de haven kan genieten van een mooie haven die ze hebben beloofd”, aldus Peter.